Bomen halen de evolutietheorie onderuit!

Hoe oud wordt een boom? Tja, wat is dat nu weer
voor vraag, zul je denken. Sommige bomen leven maar een paar jaar voor ze
gekapt worden, anderen staan al tientallen jaren op het marktplein van een pittoresk Brabants dorpje.

Deze kastanjes staan sinds 1957 aan de markt in Oirschot

De beuk bij kasteel Bijleveld in Oirschot stamt uit omstreeks 1840

En van sommige bomen wordt geschat dat ze duizenden jaren oud kunnen zijn. Maar heb je wel eens gehoord van een boom die miljoenen jaren oud is?

Polystrate fossielen
De meeste fossielen liggen netjes in een bepaalde aardlaag. Deze worden door evolutionisten als argument aangevoerd voor lange tijden: de aardlagen duren lang om te vormen, en als je in een bepaalde laag een bepaald fossiel tegenkomt, dan weet je dat die zo-en-zo lang geleden geleefd heeft.

Maar niet alle fossielen luisteren naar wat evolutionisten graag willen. Zo zijn er ook zogenaamde polystrate fossielen, van het Griekse poly = veel en strata = aardlagen. Dit zijn fossielen die dwars door meerdere aardlagen heen steken, zoals de boom op de foto hieronder.Polystrate boom (Foto: Michael C. Rygel via Wikimedia Commons)

Dit soort bomen vormt een probleem voor het idee van een oude aarde. Veel evolutionisten beweren dat een polystrate boom op die plek gegroeid is. Maar als deze aardlagen langzaam vormen, in de loop van miljoenen jaren, moet deze boom hier dan ook miljoenen jaren op dezelfde plek gestaan hebben. Bij de boom op de foto kun je nog wortels zien, maar de meeste van deze polystrate fossielen hebben helemaal geen takken of wortels meer, ze zijn volledig gestript. En daar komt nog eens bij dat verschillende van die bomen op z’n kop staan. Dan kunnen ze dus nooit op die plek gegroeid hebben.

Alternatieve verklaring
Als de bomen niet in de loop van miljoenen jaren langzaam versteend zijn, is er maar één alternatief: namelijk dat het snel moet zijn gebeurd. Bijbelgetrouwe christenen verwijzen hierbij direct naar de zondvloed. Door het oprukkende water werden de bomen uit de grond gerukt en meegevoerd. In kalmere wateren raakten de bomen verzadigd met water en zonken naar de bodem, of werden direct begraven onder sedimenten. Dit kun je vandaag de dag ook zien in Spirit lake, een meer dat bij de uitbarsting van Mount St. Helens in 1980 in de Amerikaanse staat Washington vol met bomen kwam te liggen. Die bomen zogen zich vol water, zakten rechtop naar beneden en zonken daar vervolgens in de modder en andere sedimenten. Niet in de loop van miljoenen jaren, maar in korte tijd.

Rechtop drijvende boomstammen in Spirit lake na de uitbarsting van Mount St. Helens

Platgedrukt
Dat fossilisatie een snel proces is zal ik in een latere post nog wel bespreken. Maar omdat we het nu toch over bomen hebben, een kort excurs. Versteend hout kom je overal ter wereld tegen. Ik heb ook een stukje van een versteende tak in mijn eigen collectie:


Wat je misschien opvalt aan dit stuk hout is dat het niet mooi rond is, maar eerder ovaal. De tak is platgedrukt. Dit vind je terug bij kleine en bij grote stukken versteend hout. Nu is hout van zichzelf best stevig. Je kunt er tenslotte complete huizen van bouwen. Er is dan ook veel kracht voor nodig om een stukje hout te vervormen. Die kracht wordt gevormd door het gewicht van water en sedimenten dat zich boven deze tak bevond toen het begraven werd – ik geloof tijdens de zondvloed. Dat dit geen miljoenen jaren geduurd kan hebben moge duidelijk zijn. Wanneer het hout al versteend zou zijn voor het werd vervormd zou het gewoon breken. Het hout moest dus nog zacht zijn terwijl er tientallen of honderden meters sediment bovenop gestapeld werden. Een snel proces dus.

Ook niet tussen de lagen
Het idee van miljoenen jaren is hardnekkig. Evolutionisten en christenen die perse miljoenen jaren in de Bijbel willen proppen moeten schoorvoetend toegeven dat de aardlagen waar deze polystrate fossielen in zitten snel gevormd zijn. Daarom kennen ze de miljoenen jaren niet toe aan de aardlagen zelf, maar aan de ‘gaten’ tussen de aardlagen. Er zou dan snel en catastrofaal meters aan sediment worden afgezet, en vervolgens komt er miljoenen jaren later de volgende catastrofe waarbij snel sediment wordt afgezet.

Dit is ook een onhoudbare stelling. Want in de loop van miljoenen jaren blijft het landschap niet onveranderd. Zelfs in de loop van enkele jaren lukt dat niet. Erosie door wind en regen slijten het zachtere gesteente sneller uit dan het hardere. Je zou dus erosieverschijnselen moeten zien tussen twee aardlagen. Maar die zijn er niet. De lagen sluiten naadloos op elkaar aan, met nette, rechte lijnen over het algemeen. Dat is mooi te zien op onderstaande foto van de Grand Canyon.

Geen ruimte voor miljoenen jaren tussen de laagjes! (Foto: Luca Galuzzi – www.galuzzi.it)

Geen evolutie
De miljoenen jaren kun je dus niet vinden in de aardlagen zelf, en je kunt ze niet vinden tussen de aardlagen. Dat betekent dat het hele pakket aan aardlagen in relatief korte tijd moet zijn afgezet. En dat betekent dan weer dat je vanuit de aardlagen geen bewijzen hebt voor evolutie. Biologisch gezien is evolutie onzin, maar daar kom ik later nog wel op terug. Maar laten we evolutionisten het voordeel van de twijfel geven, namelijk dat hun theorie dat organismen steeds complexer worden wel werkt, in tegenstelling tot wat keer op keer wordt waargenomen. Zelfs dan heb je miljoenen jaren nodig om van een ééncellige tot de diversiteit van vandaag de dag te komen. Maar juist die miljoenen jaren ontbreken in de geologische lagen. Evolutie mist dus het belangrijkste ingrediënt: tijd!

Voor wie meer wil
Als je niet overtuigd bent van het belang van polystrate fossielen wil ik je graag naar de onderstaande twee Youtube video’s verwijzen die dit behandelen. Veel kijkplezier!

Shalom,

-GJ